Point shear-wave elastography in chronic pancreatitis: A promising tool for staging disease severity.

Pozzi R, Parzanese I, Baccarin A, Giunta M, Conti CB, Cantù P, Casazza G, Tenca A, Rosa R, Gridavilla D, Casella G, Conte D, Fraquelli M.
Pancreatology. 2017 Oct 13. pii: S1424-3903(17)30856-6. doi: 10.1016/j.pan.2017.10.003.

Point shear-wave elastography in chronic pancreatitis: A promising tool for staging disease severity.

dr hab. n. med. Agnieszka Mądro

Technika elastografii została po raz pierwszy zastosowana do oszacowania sztywności wątroby i obecnie jest powszechnie używana w praktyce klinicznej do oceny zaawansowania chorób wątroby. Jak do tej pory niewiele jest badań oceniających sztywność tkanki trzustkowej. Większość badań dotyczy ultrasonografii endoskopowej z zastosowaniem quasi-statycznej elastografii czasu rzeczywistego, której celem jest różnicowanie między zmianami łagodnymi a złośliwymi.

Autorzy pracy postawili sobie za cel oszacowanie potencjalnej roli ElastPQ-pSWE (ElastPQ point quantification shear-wave elastography), będącej wariantem elastografii fali poprzecznej punktowej w odniesieniu do sztywności tkanki trzustkowej w kontekście wykonalności i powtarzalności. Jedną z zalet ElastPQ-pSWE w porównaniu do quasi-statycznej elastografii czasu rzeczywistego jest to, że nie opiera się na pomiarze napięcia.

Badanie zostało przeprowadzone u 52 pacjentów z przewlekłym zapaleniem trzustki (pzt). Porównywano dwa rodzaje elastografii ElastPQ-pSWE i elastografią dynamiczną impulsową z uwzględnieniem danych klinicznych i laboratoryjnych.

Stwierdzono, że sztywność tkanki trzustkowej była znacząco statystycznie większa u pacjentów z pzt niż w grupie osób zdrowych. Wyższe wartości stwierdzano u chorych z dłużej trwającą chorobą, stosujących przewlekłe leczenie przeciwbólowe oraz z niższą masą ciała. Nieistotne statystycznie, ale wyższe wartości stwierdzano u pacjentów aktywnie pijących alkohol w porównaniu do abstynentów oraz u osób palących papierosy. Nie znaleziono natomiast korelacji pomiędzy sztywnością tkanki trzustkowej a wynikami badań laboratoryjnych, obecnością niewydolności egzo- i endokrynnej oraz wynikami badań obrazowych (zwapnienia, zanik tkanki trzustkowej).

Autorzy sugerują, że badanie to może być przydatne do identyfikacji chorych z najcięższymi postaciami choroby.

Wydaje się, że możliwość nieinwazyjnej oceny sztywności tkanki trzustkowej, a tym samym zaawansowania włóknienia może być pomocne w oszacowaniu stopnia zaawansowania pzt oraz ułatwić badania kliniczne z zastosowaniem preparatów mających potencjalny antyfibrogenny wpływ. Mam nadzieję, ze dalsze badania przyczynią się do wyodrębnienia najbardziej przydatnej z technik elastograficznych, co ułatwi badaczom nieinwazyjną ocenę stopnia włóknienia w pzt.